استراتژی تجارت در دنیای کسب و کار

چند سال قبل ظاهرا رئیس یک کارخانه‌ی بزرگ غذای حیوانات با یک قوطی از این غذاها به همایش سالیانه‌ی سهامداران می‌رود وآن غذا را می‌خورد.

این روشی بود که آنها را راضی‌ کرد چیزی که به اندازه کافی برای او خوب است برای حیوانات خانگی هم خوب است. این استراتژی به نام “غذای حیوانات خانگی” شناخته می‌شود و یک استراتژی معمول در دنیای کسب‌ و کار است.

بنابراین صاحبان کسب ‌و کار از محصولات خودشان استفاده می‌کنند که نشان بدهند به محصولات خود مطمئن هستند.

این روزها این روش رایجی است، ولی من گمان می‌کنم وقتی خلاف این قانون را پیدا کنید باید برای شما هم خیلی جالب باشد وقتی مواردی را می‌بینید که صاحبان کسب‌ و کار از محصولات خودشان استفاده نمی‌کنند.

در سال ۲۰۱۰ استیو جابز بنیان گذار اپل هنگام عرضه آیپد گفت این صفحه نمایش ها دستگاهی شگفت‌انگیز است و بهترین تجربه در مرور وب که تا حالا داشته اید؛ خیلی بهتر از لپ تاپ و تلفن هوشمند است.

چند ماه بعد یک روزنامه ‌نگار طی یک تماس تلفنی با استیو جابز مصاحبه کرد، در پایان مکالمه روزنامه ‌نگار سوالی پرسید که جوابش ساده به نظر می آمد. او پرسید: بچه‌های شما باید شیفته‌ آیپد باشند و از آن استفاده کنند درست است؟

به نظر می آید که جوابش مثبت باشد، ولی جواب جابز روزنامه ‌نگار را کاملا گیج کرد. برای اینکه جابز جواب داد: بچه های من از آیپد استفاده نمی کنند چون ما میزان استفاده از فناوری را برای بچه‌هایمان محدود کرده ایم.

در دنیای فناوری این موارد رایج هستند. یک مدرسه نزدیک سیلیکون‌ولی هست به نام مدرسه‌ی والدورف پنینسولا، که بچه ها تا کلاس دوم متوسطه از صفحه‌ نمایش استفاده نمی‌کنند.

چیزی که درباره‌ی این مدرسه خیلی جالب است اینه که ۷۵ درصد بچه‌هایی که آنجا می روند، پدر و مادرهایشان مدیران سطح بالای فناوری سیلیکون‌ولی‌ هستند، وقتی این را شنیدم فکر کردم چقدر جالب و عجیب است؛ مشتاق شدم بدانم که صفحه نمایش با من و خانواده و کسانی که دوستشان دارم، کلا با مردم و زندگی آنها چه کار می‌کند.

تاثیرات صفحه ‌نمایش روی زندگی

بنابراین در ۵ سال گذشته به عنوان استاد کسب ‌و کار و روانشناسی در حال مطالعه تاثیرات صفحه ‌نمایش روی زندگی بودم. می‌خواهم با تمرکز روی اینکه چقدر از وقتمان را می‌گیرند شروع کنم.

میانگین-در-یک-روز-کاری-۲۴-ساعته‌
میانگین-در-یک-روز-کاری-۲۴-ساعته‌

میانگین یک روز کاری ۲۴ ساعته

چیزی که می‌بینید میانگین یک روز کاری ۲۴ ساعته‌ در سه نقطه از تاریخ در سال های ۲۰۰۷ ، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ است، داده‌هایی که من همین یک هفته پیش جمع‌آوری کردم. خیلی از چیزها تغییرات آنچنانی نکردند.

نزدیک ۷٫۵ تا ۸ ساعت در شبانه‌ روز می‌خوابیم؛ بعضی از مردم می گویند خوابشان کمتر شده است ولی در کل فرق زیادی نکرده است. حدود ۸٫۵ تا ۹ ساعت در روز کار می‌کنیم. فعالیت‌های لازم برا زنده ماندن انجام می‌دهیم مثل خوردن ، استحمام یا مراقبت کردن از بچه‌ها که حدود سه ساعت در روز می شود.

فضای سفید رنگ باقی مانده هم برای زمان شخصی ما است، که بی‌نهایت مهم است. در این زمان کارهایی انجام می دهیم که فردیت ما را شکل می دهند.

جایی است که به سرگرمی‌ها می‌رسیم، درباره زندگی‌ فکر می‌کنیم، خلاقیت به خرج می‌دهیم، وقتی به عقب برمی‌گردیم برای فهمیدن اینکه آیا زندگی‌مان معنایی داشته است یا نه. وقتی مردم برمی‌گردند به زندگی‌شان نگاه می‌کنند و از خودشان می‌پرسند که آخر راه زندگی ‌شان چه شکلی است، وقتی به آخرین چیزهایی که می‌گویند دقت کنید درباره لحظاتی حرف می‌زنند که در آن فضای شخصی سفید رنگ است. پس خیلی برایمان مهم و ضروری است.

چیزی که الان می‌خواهم به شما نشان بدهم سهم صفحه ‌نمایش‌ ها (رنگ قرمز) در آن فضای سفید رنگ در زمان‌های مختلف است.

سهم-صفحه‌نمایش‌ها-در-زمان-شخصی-انسان
سهم-صفحه‌نمایش‌ها-در-زمان-شخصی-انسان

در سال ۲۰۰۷، اینقدر. همان سالی که اپل اولین آیفونش را معرفی کر . هشت سال بعد، اینقدر. و الان اینقدر.

این مقدار زمانی از وقت آزادمان است که جلوی صفحه ‌نمایش‌ ها می‌گذرانیم. این منطقه زرد رنگ، این تیکه باریک جایی است که جادو اتفاق میافتد.

جایی که انسانیت در آن زندگی می‌کند و در حال حاضر، بخش خیلی کوچکی در زندگی ما است.

خب حالا باید چی کار کنیم؟ سوال اول این است که این فضای قرمز رنگ چطوری به نظر می آید؟ البته که صفحه ‌نمایش ‌ها در موارد زیادی معجزه‌ آسا هستند.

خیلی از اعضای خانواده‌ من در یک کشور دیگر زندگی می کنند و من به کمک صفحه ‌نمایش‌ ها توانستم خانواده ام را به پسرم معرفی کنم که هرگز آنها را از نزدیک ندیده بود. در ۱۵ یا ۲۰ سال پیش نمی‌شد کاری شبیه به این را انجام بدهم.

پس این نشان می دهد که استفاده از صفحه نمایش ها در خیلی از موارد مفید است.
می‌توانید از خودتان بپرسید در آن زمان چه اتفاقاتی میافتد؟ برنامه‌هایی که استفاده می‌کنیم چقدر برایمان خوب هستند؟ یک سری‌هایشان مفید هستند و بعضی ها هم نه.

زمان-استفاده--برنامه-ها
زمان-استفاده–برنامه-ها

اگر از مردم درباره برنامه هایی که در سمت چپ تصویر وجود دارند بپرسید که همین الان چه احساسی دارید؟

برنامه‌هایی که در سمت راست تصویر وجود دارند خیلی کمتر آنها را شاد می‌کنند و حدود نیمی از مردم می گویند که احساس خوبی درباره استفاده از آنها ندارند، چیزی که در این باره جالب است مردم روزی ۲۷ دقیقه به هر کدامشان اختصاص می‌دهند یعنی ما سه برابر از وقتمان را صرف برنامه‌هایی می‌کنیم که شادمان نمی‌کنند و این خیلی عاقلانه به نظر نمی آید.

یکی از دلایلی که وقت زیادی صرف برنامه هایی می کنیم که احساس ناراحتی به ما می دهند این است که «نشانه توقف» را از ما می‌دزدند، در قرن بیستم نشانه‌های توقف همه ‌جا بودند و با هر کاری که می‌کردیم عجین شده بودند.

نشانه توقف اساسا علامتی هست که می‌گوید زمان جلو رفتنی است، کار جدیدی انجام دادن، کار متفاوتی کردن.

به روزنامه‌ها فکر کنید؛ یک جایی به آخرش می‌رسیدید، روزنامه را تا می‌کردید و کنار می‌گذاشتینش. همینطور مجله‌ها، کتاب‌ها وقتی به پایان یک بخش می‌رسیدید، ازخودتان می‌پرسید که آیا می‌خواهید ادامه بدهید یا نه. یک نمایش تلویزیونی تماشا می‌کردید و بالاخره تموم می‌شد و یک هفته وقت داشتید تا قسمت بعدی پخش بشود.

همه جا نشانه‌های توقف وجود داشت ولی این روزها جوری از رسانه استفاده می‌کنیم که انگار نشانه‌ی توقفی وجود ندارد. خوراک خبری دائما ادامه دارد، همه چیز بی‌انتها است: شبکه های مجازی، پست الکترونیکی، پیامک، اخبار.

وقتی همه‌ی انواع منابع را بررسی کردید، باز می‌توانید ادامه بدهید و ادامه بدهید.

مشخصا کسی به ما نمی‌ گوید که با زندگی‌ مان در خانه چه کار کنیم، پس می‌خواهم یک سری پیشنهاد بدهم.

می‌توانید راحت بگویید، بین ساعت ۵ و ۶ عصراز تلفنم استفاده نمی‌کنم. مشکلش این است که ساعت ۵ و ۶ عصر در روزهای مختلف یکی نیستند. به نظرم استراتژی خیلی بهتر این است که بگویید هر روز چه کارهای مشخصی انجام می‌دهم، مثل شام خوردن، که ممکن است یک زمان‌هایی تنها باشم، یک جاهایی با بقیه‌ باشم، بعضی از وقت ها در رستوران هستم و… ،

ولی قانونی که من بهش عادت کردم این است که هرگز سر میز شام از تلفنم استفاده نمی‌کنم و آن را در دورترین جای ممکن می گذارم برای اینکه ما جلوی وسوسه نمی‌توانیم مقاومت بکنیم.

ولی اگر یک نشانه توقف داشته باشید که هر وقت شام شروع شد، تلفنم به یک جای خیلی دور می رود، جلوی وسوسه را کاملا گرفته اید.

اول کار خیلی سختی است و من می‌ترسیدم موضوعی را در شبکه های اجتماعی از دست بدهم ولی بالاخره به این وضع عادت کردم.

می توانیم به مشکلات ترک کردن غلبه کنیم مثل مواد مخدر و اتفاقی که میافتد این است که زندگی رنگین‌تر و غنی‌تر می شود، و از همه جالب‌تر مکالمات بهتری را می توانید با خانواده خود داشته باشید و با افرادی که همراهتان هستند واقعا ارتباط برقرار کنید.

به نظرم این یک استراتژی خارق‌العاده‌ است، می‌دانیم که جواب می‌دهد چون وقتی مردم این کارها را می‌کنند اینقدر احساس خوبی بهش دارند که سعی دارند از اولین ساعت صبح به آن عمل کنند.

برخی از مردم تلفنهایشان را در آخر هفته‌ها از دسترس خارج می‌کنند و از آن فقط به عنوان دوربین استفاده می کنند. این یک ایده‌ی قدرتمند است و ما می‌دانیم که مردم وقتی این کارها را می‌کنند احساس خیلی بهتری به زندگی‌شان دارند.

کتاب-خواندن-در-تعطیلات
کتاب-خواندن-در-تعطیلات

خوب از اینجا چی عایدمون شد؟ صفحه ‌نمایش ‌ها شگفت‌انگیزند؛ این را قبلا هم گفتم و فکر می‌کنم که حقیقت هم دارد ولی اینکه چطور از آنها بتوانیم استفاده کنیم مهم است.

مثل رانندگی در یک جاده طولانی است، شما تو ماشینی هستید که پدال گازش به کف چسبیده، یک جورهایی سخته پایتان را بگذارید روی پدال ترمز. انتخاب با شماست. می‌توانید از کنار مناظر زیبای دریا گذر کنید و از پشت شیشه از آنها عکس بگیرید که کار راحتی است.

یا اینکه می‌توانید از مسیر خارج شوید و ماشین را به کنار جاده هدایت کنید، پدال ترمز را فشار بدهید، بروید بیرون و کمی در ساحل قدم بزنید و از زیبایی های دریا لذت ببرید. زندگی ‌تان غنی‌تر و بامعناتر می‌شود چون در آن تجربه نفس می‌کشید، چون تلفنتان را توی ماشین گذاشتید.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

17 − four =